zondag 29 mei 2011

Eindelijk weer verder.

Eindelijk vind ik dan even de tijd om weer verder te werken aan het verslag van de reis naar Israel. Ik weet dat allerlei mensen het lezen en kreeg ook al diverse reacties: waarom maak je het niet af...??
Maar tijd gaat snel en de afgelopen weken was ik erg druk met preekvoorbereiding, een huwelijksdienst een leuk uitstapje naar Corpus met de kring Oudewater enz enz.
Maar daar gaat ie dan.

Zaterdag 7 mei zijn we met de hele groep naar Arad gegaan om een bezoek te brengen aan de Messias belijdende gemeente in Arad. De voorganger Jojakim Figueras ken ik goed. Het laatste jaar kunnen we door bedreiging van Orthodoxe Joden niet meer in hun eigen ruimte samenkomen en dus moesten ze uitwijken naar het park, net buiten de stad. Daar komt deze gemeente nu al een aantal maanden samen elke shabbat. Op zich ook een voordeel, want het weer is eigenlijk altijd wel goed voor een 'hagepreek' en toevallige omstanders pikken zo ook een graantje mee. Zo komt de gemeente in contact met mensen wat anders niet gebeurd zou zijn. En de Orthodoxen. Die mogen op zaterdag maar een shabbatsreis gaan en vallen buiten het bereik van deze samenkomst lokatie en geven dus geen last meer. Humor toch!!
Na de prachtige dienst hebben we uitgebreid afscheid genomen. We zijn toen doorgegaan via een mooie woestijnroute naar Masada. Dat is de berg waar de Joodse verzetstrijders in de eerste eeuw het langst hebben stand gehouden tegen de Romeinen. Velen kennen deze plek wel uit de bekende film over Masada. Met de kabelbaan zijn we naar boven gegaan. Daar aangekomen ontdekten we dat Frans en Tilly Tollenaar ons waren kwijtgeraakt! Dat kan zomaar gebeuren! Gelukkig troffen we hen een half uur later ook 'boven op de berg'. We hebben genoten van het prachtige uitzicht over de Negev woestijn en de Dode Zee en konden ook de indrukwekkende wal zien die de Romeinen hebben gebouwd om de vesting in te nemen.
Daarna zijn we gaan dobberen in de Dode Zee. Altijd weer een hilarische ervaring. Het water is zo zout dat je er altijd blijft drijven en nooit kunt verdrinken.
Daarna hebben we super lekker gegeten bij de kibboets van Ein Gedi. (de plek waar David zich eeuwen daarvoor schuil hield voor Saul)

De volgende dag was het zondag. Al heel vroeg zijn we opgestaan. Na het ontbijt zijn we naar de Jaffapoort gegaan, waar we Woeke weer tegen het lijf liepen. Hij heeft ons prima geholpen om de tempelberg op te komen. We hebben het plein bekeken, dat tegenwoordig door de moslimheiligdommen wordt gedomineerd. (Al Aksa moskee en de Rotskoepel) Het was indrukwekkend om te staan op de plaats waar voorheen de tempel van Salomo heeft gestaan en waar het Heilige der Heilige moet zijn geweest, alsmede de plaats waar aartsvader Abraham zijn zoon Izaak diende te offeren.
Na dit bezoek zijn we naar de dienst geweest van de Palestijnse CAMA gemeente in de Oude stad Jeruzalem. Dat was indrukwekkend. Je wordt meegenomen door het enthousiasme van de groep. Al is de hele dienst in het Arabisch en versta je er niet veel van (ondanks de vertaling via koptelefoons), toch was het prachtig om even een onderdeel te zijn van deze gemeente. Arno Post en ik zijn ook nog even op het podium uitgenodigd om de broederlijke groeten over te brengen van de gemeente in Gouda. Leuk die verbondenheid.
Na de dienst zijn we naar de stad van David gegaan op de Sionsberg. Daar bezochten we eerst een 3D video presentatie van de opgravingen die daar plaatsvinden. Ook bezochten we de resten van de muur uit de tijd van de Jebusieten en de tunnel van Hizkia, waar nog over gesproken wordt in het boek van de koningen van Israel. (zie je Bijbel!!) We baden door het water dat door de tunnel stroomt tot in de vijver van Siloam. Ook de restanten van de vijver hebben we bezocht.
Toen terug met de taxi. Dat bleek nog niet zo eenvoudig te zijn, want de hele stad stond op z'n kop vanwege de Israelische Onafhankelijkheidsdag. Het was zo druk, dat er geen doorkomen aan was. Dus heb ik maar besloten om te voet naar het hotel terug te lopen. Na een wandeling van pakweg een uur kwam ik doodmoe aan. Moe,...maar voldaan. Weer hebben we een super mooie dag beleefd.

Maandag 9 mei zijn we met z'n allen naar de Kotel gegaan. (Klaagmuur) Daar stonden nog de soldaten die wacht hielden bij de vlam die daar protocolair brandde n.a.v. de onafhankelijkheidsdag. Daarna naar het Davidson instituut. (toch leuk dat ze dit prachtige museum naar mijn familie hebben genoemd!! :))
We hebben genoten van de voorstelling daar en de vele dingen rondom de tempelberg die daar te bezichtigen zijn.
Daarna was het rond de klok van één uur in de namiddag en splitste de groep zich op en had ieder voor de rest van de dag vrij. Zo kon iedereen zelf iets doen of bezichtigen dat hij of zij graag wilde.
's Avonds kwamen we wel weer samen om lekker te eten in een schitterend restaurant recht tegenover het hotel. Dat was weer genieten geblazen!

De volgende dag was vrij.
Op woensdag 11 mei zijn we o.l.v. Coen Janus naar Silo gegaan. Het bevindt zich op de westelijke Jordaanoever. Silo is de plaats waar 369 jaar lang de tabernakel heeft gestaan. Opgravingen markeren hier de plek. Tegenwoordig worden de heuvels van Samaria (in het vroegere stamgebied van Efraim) bewoond door Arabieren. Je ziet dat ze paleizen van huizen bouwen en supergrote Moskeeen. Allemaal met geld uit Saoedie Arabie. Je vraagt je af: hoe is het mogelijk. De gewone man in de straat leeft in grote armoede. De Palestijnen moeten voor een groot deel onderhouden worden door westerse donaties. En tegelijk verrijkt de top zich!
Daarnaast bezochten we ook enkele nederzettingen. Ze worden zwaar bewaakt en dat moet ook wel. We kochten overheerlijke Shilowijn, die daar wordt gemaakt en lieten ons informeren over de situatie in de zgn. bezette gebieden.

Donderdag 14 mei. Helaas zit de reis er al weer op. D.w.z. we moesten ons klaarmaken voor vertrek naar Nederland. Voor mij niet zo heel erg, want eindelijk kon ik Amy gaan zien. Na een lange reis kwamen we om 19.45 uur weer op Schiphol aan. Helaas moesten we een uur wachten op de taxi die ons naar Gouda moest brengen. Eindelijk, maar dan ook eindelijk kon ik onze tweede kleindochter dan in mijn armen nemen. Het is een prachtig kindje. Amy betekent: geliefde. (van het frans: aimée) Ze lijkt in geen velden of wegen op Julia. Je gelooft het niet, maar ze heeft een getinte huid en een bos met pikzwart haar. Zelfs een prachtig bultje in haar oren. Net als opa!!
Als ze alle andere karaktertrekken van hem ook overneemt, komt het allemaal goed!! :)

Tot zover een kort verslag van een prachtige reis met een leuke groep mensen uit de gemeente. Ik heb geweldig genoten, vond het wederom een voorrecht om in Israel te zijn en de gelijktijdige geboorte van Amy maakte deze reis tot een onvergetelijke ervaring.

Daarom: shalom en le hitra-ot (groeten en tot ziens)

Arie

Geen opmerkingen:

Een reactie posten